از اونجایی که حرف دل به زبون نمیاد روی قلم جاری میشه
و از اون جایی که احساس میکنم چقدر حسرت توی دلمه
دلم میخواد بنویسم
از هر چیزی که ذهنمو به صحنه جنگ تبدیل کرده
بگم از حسرت نشدن ها
از اینکه انگار هر چقدر میگذره کنکور توی ذهن من خط نمیخوره
انگار من هنوز همون هلیای ۱۸ ساله کنکوریم که بال بال میزنه برای رویاش
که دوست داره به چیزی که میخواد برسه
هلیای بلند پروازی که هر چقدر سعی میکنه خودشو راضی کنه به جایی که توشه
انگار نمیشه که نمیشه که نمیشه
هرچقدر روز ها میگذره حسرت توی دلم بزرگتر میشه
انگار یه هدف توی ذهنم مشخص کرده بودم و بهش نرسیدم
گاهی فکر میکنم چرا یه بار دیگه کنکور ندادم
چرا دوباره امتحان نکردم
فکر میکنم چرا بهتر تلاش نکردم
به خودم میام و میگم شاید اون موقع دیگه واقعا نمیتونستم
واقعا ادامه دادن برام سخت بوده
شاید اینم قسمت بوده
یادمه وقتی برای انتخاب رشته رفتم پیش مشاور بهم گفت:تو هنوز عزاداری اول لباس عزاتو دربیار بعد انتخاب رشته کن.
الان دوسال و نیمه که از اون موقع گذشته ولی من هنوز لباس عزامو در نیاوردم
من طاقت موندن پشت کنکور رو نداشتم
حتی اگر خودم میخواستم مامان و بابام نمیزاشتن بمونم
حالا شاید از بیرون ادم ناشکری به نظر بیام
اما دست خودم نیست
من درمورد خودم احساس سرشکستگی دارم
من هنوز با دیدن تابلوی دندون پزشکی،دانشجوی دندون پزشکی، دندون پزشک ، حتی دندون درد خودم و دیگران یاد رویام میوفتم
و بغض میکنم
من وقتی میرم دندون پزشکی و برمیگردم گریه میکنم نه از ترس یا درد که از غم و حسرت رویایی که خودم خاکش کردم و پیراهن عزاشو تن کردم
من حتی به خودم یه فرصت دوباره ندادم
حالا هم که وسط درسمم و گیر افتادم نمیتونم انصراف بدم
نمیتونم از اول شروع کنم
نمیتونم بعد از درسم دوباره کنکور بدم چون باید برم سرکار و پول در بیارم
پس این رویا رسما خاک شده
چقدر دلم غبطه میخورم وقتی رتبه های خوب رو میبینم
چقدر حرصی میشم وقتی میبینم یه نفر به یه رتبه خیلی عالی میره پزشکی و دندون رو ول میکنه احساس میکنم اون داره رتبه ای که من ارزوشو داشتم حروم میکنه
من حتی سر سوزنی به بقیه پیراپزشکی یا حتی پزشکا و داروسازیا حسادت نمیکنم
اما با دیدن دندون پزشکا میتونم با یه نگاه سالها غبطه بخورم سال ها حسرت بکشم
تا عمق وجودم احساس ناکافی بودن بکنم ...